Að stilla tenginguna við innri áttavitann

Við lifum í heimi þar sem hraði, kröfur og væntingar eru stöðugur bakgrunnur í daglegu lífi. Það er ætlast til af okkur að við stöndum okkur, náum árangri, séum til staðar fyrir aðra og höldum áfram, oft án þess að gefa okkur rými til að staldra við.

Í slíkum aðstæðum beinist athyglin gjarnan út á við, að því sem þarf að gera, laga eða standast.

Þegar athyglin er að mestu leyti út á við, upplifum við heiminn gjarnan sem harðan. Okkur finnst krafan koma að utan.

En þegar við gefum okkur leyfi til að snúa athyglinni inn á við, getur önnur mynd komið í ljós. Þar býr oft rödd, innri harðstjóri sem er ósanngjarn og óraunhæfur. Rödd sem krefst meira en raunhæft er og gefur lítið svigrúm fyrir mannlega breyskleika.

Það er ekki fyrr en athyglin fær að snúa inn á við að við sjáum þetta skýrar. Að hörkunni sem við upplifum í lífinu er stundum ekki aðeins stýrt af ytri aðstæðum, heldur einnig af því hvernig við mætum okkur sjálfum.

Þegar við tökum eftir þessu opnast tækifæri, tækifæri til að stilla af, endurskoða og móta innra landslagið meðvitað.

Þar kemur innri áttavitinn til sögunnar. Að tengjast honum snýst ekki bara um að verða „betri útgáfa“ af sjálfum sér, heldur um að verða heiðarlegri, mildari og skýrari í sambandi við sjálfan sig. Að spyrja: Hvað styður mig? Hvað nærir mig? Hvernig vil ég að innra samtalið mitt hljómi?

Uppbyggilegt samband við okkur sjálf er samband sem hvetur frekar en að refsa, sem heldur rými frekar en að þrengja að. Samband eða tenging sem við myndum treysta hjá annarri manneskju, þar sem hlustað er, sýndur skilningur og trú á vöxt. Það er einmitt slíkt samband sem við þurfum að læra að byggja upp við okkur sjálf.

Traust verður ekki til á einni nóttu. Það mótast í gegnum æfingu.

Í hvert sinn sem við tökum eftir innri hörku og veljum að mæta henni með forvitni í stað dóms, erum við að stilla áttavitann.

Í hvert sinn sem við veljum orð sem byggja upp í stað þess að brjóta niður, erum við að styrkja tenginguna.

Að snúa athyglinni inn á við er ekki flótti frá raunveruleikanum. Þvert á móti. Það er leið til að mæta honum með meiri festu, meiri meðvitund og meiri sjálfsvirðingu. Þegar innra rýmið verður öruggara, breytist líka upplifun okkar af ytri heiminum.

Ef þú finnur þig í þessum orðum, mundu að þú þarft ekki að gera þetta fullkomlega. Það eina sem þarf er vilji til að taka eftir. Að stoppa í augnablik og hlusta aðeins dýpra.

Í hvert sinn sem þú velur að mæta sjálfri/um þér með meiri mildi, ertu að styrkja tenginguna við innri áttavitann þinn. Í hvert sinn sem þú velur orð sem byggja upp í stað þess að brjóta niður, ert þú að skapa öruggara rými innra með þér.

Leyfðu þessu að vera æfing. Leyfðu þér að gera þitt besta bara í dag og svo gerir þú þitt besta aftur á morgun. Þá mun þitt besta verða betra og betra.

Gangi þér vel,